We hoefden het niet langer alleen te dragen
Wat doet het met een gezin wanneer je dochter kampt met een eetstoornis? En wat kan het betekenen om die weg samen met andere gezinnen af te leggen? De papa van Lieselot vertelt openhartig over zijn ervaringen met het Multi Family Therapy (MFT) van K-Delta - Unda. Over zijn twijfels bij de start, de kracht van herkenning en verbinding, anders leren luisteren en zelfs over ‘de knutselhoek’ die hem meer bracht dan hij ooit had verwacht.
Als papa van Lieselot was ik eerlijk gezegd niet zeker wat ik mocht verwachten van het Multi Family Therapy. Acht weken voelde aanvankelijk als een lange weg, zeker voor iemand die liever problemen concreet aanpakt dan ze in groepsverband bespreekt. Maar het werd een van de meest betekenisvolle trajecten die we als gezin hebben doorgemaakt. En dat had ik nooit durven voorspellen.
Een reis die je niet alleen maakt
Wat het MFT zo bijzonder maakte, was de gezamenlijke reis met de andere ouders. Ieder gezin droeg zijn eigen verhaal, zijn eigen pijn en zijn eigen vragen mee. In die gedeelde kwetsbaarheid ontstond iets onverwachts: verbinding. We groeiden naar elkaar toe, week na week. De verhalen en achtergronden van de andere kinderen en hun ouders gaven ons houvast op momenten dat we het zelf moeilijk hadden.
Het besef dat je er niet alleen voor staat, is krachtiger dan je op voorhand zou denken. Er waren weken dat ik naar de sessie reed met een hoofd vol twijfels en naar huis reed met iets dat ik alleen maar als opluchting kan omschrijven. Niet omdat de problemen weg waren, maar omdat anderen dezelfde last kenden en toch verder bleven gaan.
We werden een hechte groep die geen blad voor de mond nam. We deelden lachen en tranen, soms in dezelfde ademtocht. Dat voelde nooit geforceerd of therapeutisch correct. Het was gewoon echt. Een veilige ruimte waarin eerlijkheid de norm was, iets wat in het dagelijks leven rond een eetstoornis niet altijd vanzelfsprekend is.
Wat er veranderde thuis
Tegelijk veranderde er ook iets binnen ons eigen gezin. De communicatie met Lieselot over haar eetstoornis werd opener en eerlijker. Gesprekken die vroeger stroef verliepen, of die we onbewust begonnen te vermijden, kwamen nu op een andere manier op gang. We leerden anders luisteren, zonder onmiddellijk te willen oplossen, zonder de neiging om de pijn weg te praten. Dat alleen al was voor ons een doorbraak.
Doorheen het traject werd de eetstoornis ook erkend voor wat ze werkelijk is: geen fase, geen koppigheid, geen keuze, maar een realiteit die onze gezinsdynamiek diepgaand beïnvloedt en die vraagt om een andere aanpak dan we instinctief hanteerden.
We vertrokken met vragen en keerden terug met handvatten. Concrete inzichten en tools die we daarvoor niet hadden. Niet als tovermiddel, maar als fundament om verder op te bouwen.
De knutselhoek, of hoe verf soms meer zegt dan woorden
Dan is er nog iets wat ik aanvankelijk met enige scepsis bekeek: het creatieve luik van het traject. We noemden het wel eens, en niet geheel eerbiedig, ‘de knutselhoek’. Ik ben geen man van verfkwastjes en collages. Ik werk liever met cijfers dan met kleuren.
En toch.
Wat de creatieve therapiesessies blootlegden, verraste me oprecht. Er zijn dingen die je niet kunt zeggen omdat je de woorden er niet voor hebt, of omdat ze te groot aanvoelen om rechtstreeks uit te spreken. Maar die dingen vinden blijkbaar hun weg via de handen. Via een tekening die je eerst wegwuift als ‘niets bijzonders’, maar waarover je vervolgens een kwartier lang praat. Via een collage die Lieselot maakte en die ons dichter bij haar belevingswereld bracht dan maanden van gesprekken hadden gedaan.
De creatieve werkvormen zorgden ook voor een andere dynamiek in de groep. Waar verbale sessies soms een zekere ernst meebrachten, begrijpelijk, want de thema’s zijn zwaar, bracht de knutselhoek iets lichters. Humor, kwetsbaarheid, verwondering.
Iemand die lacht om zijn eigen knutselwerk, maar er tegelijk iets diepzinnigs over vertelt. Die combinatie van speelsheid en betekenis was onverwacht krachtig.
Ik heb geleerd om die scepsis aan de kapstok te hangen zodra ik de ruimte binnenstap. Niet alles wat waardevol is, ziet er van buitenaf nuttig uit. De knutselhoek heeft me dat geleerd.
Wat we meenemen
Als ik terugkijk op die acht weken, zie ik een traject dat ons gezin op meerdere niveaus heeft aangeraakt. We kwamen binnen als een gezin dat worstelde met iets groters dan zichzelf, en we gingen naar buiten met meer begrip, meer tools en, misschien het meest waardevol, het gevoel deel uit te maken van een gemeenschap die hetzelfde doormaakte.
Het team van K-Delta - Unda begeleidde dit alles met een zeldzame combinatie van professionaliteit en menselijkheid. Ze creëerden een kader dat strak genoeg was om veilig te voelen, en open genoeg om echte beweging mogelijk te maken. Ze stelden de juiste vragen op de juiste momenten, en wisten wanneer ze ruimte moesten laten.
Aan andere ouders die twijfelen of een MFT iets voor hen is: ik begrijp de twijfel. Acht weken in groep, creatieve opdrachten, je verhaal delen met mensen die je niet kent. Het klinkt niet als iets wat je zomaar doet. Maar het is precies in die ongemakkelijkheid dat de groei zit.
Geef het een kans. Geef ook ‘de knutselhoek’ een kans.
We zijn er beter door geworden. Als ouder, als gezin, en in de weg die we nog samen met Lieselot te gaan hebben.
Papa van Lieselot
(Lieselot is een fictieve naam)
Heb jij vragen of zoek je hulp?
Zit jij zelf met vragen over een eetstoornis of maak je je zorgen om iemand in je omgeving?
Blijf er niet alleen mee zitten. Lees meer over de zorg en begeleiding bij Unda via deze link of praat erover met je huisarts.
